سروده اي براي كودكانم ، غنچه هاي معلولم كه تمام افتخار خدمت هفده ساله ام هستند :

 عطر خدا

 اينجا كجاست كه زبان بسته مي شود            هر كس جز عاشق از آن خسته ميشود

اينجا كجاست كه بغض ها ميبرد امان           صـد پرسش از نگـاه پرسيده مي شـود

اينجا چقدر ساكت وآرام ومومن است            گويـا كه عشـق خـدا فـهـميده مي شود

در هر سر گل غنچه هايي نشسته اند            زين غنچه هاعطـر خـدا بوييده مي شود

يكي شكسته ساقه وديگر پريده رنگ            در هر دودست خطي عميق ديده ميشود

گــردن فتــاده وپــا نــاتوان وچشم            در عمـق آن روح خــدا ديده مي شــود

در جـان او دو سه ‍‍ژن جابـجا شده              آيا  به  اين  د لـيل  ناديــده مي شـود؟

ليكن عشــق در او گشــته شد روان            اينجاست كه عاشــقي زاييـده مي شود

باور كنيـد كه  در ظلــمت  شبــان             خورشيد عشــق بر او تابيـده مي شود

جانم به خدمت معلول او خوش است            فرزانه را  زاوست كه بخشيده مي شود

سراينده : فرزانه نوعي از آموزشگاه استثنايي توحيد (1)

استفاده از این شعر جز به نام سراینده غیر اخلاقی است.